Column: De zwarte doos

Malou (21) vindt altijd alles leuk en doet daardoor vaak veel te veel dingen tegelijk. Ze is altijd enthousiast en onvermoeibaar, maar dit prettig gestoorde type kruipt ook graag lekker op de bank met een boek of ze nestelt zich voor de tv voor een leuke film of serie. Ze hoopt te emigreren naar Frankrijk, maar voor die tijd wil ze graag nog veel meer van de wereld zien. Schrijven doet ze graag met een kritische pen, maar ook met humor en het liefst in het Frans. Maar wees gerust dat zal ze jullie hier niet aandoen.

Ik hou van series kijken. Na al die ellenlange artikelen, zeshonderd pagina dikke boeken (Leve Balzac…) en poëzieanalyse, heb ik ’s avonds vaak geen zin meer om met een boek op de bank te kruipen, zoals ik dat vroeger deed. Dus kijk ik series. Pretty Little Liars, Arrow, The Flash, Bones, Orange is the new black… Zonder problemen kijk ik vervolgens de hele serie nog een keer terug. Zo heb ik de tien seizoenen van Friends al minstens vijf keer helemaal gezien, en elke keer lach ik nog een beetje harder. Aangezien ik een cheap-ass student ben, zoek ik ze allemaal op internet.

Allemaal, behalve de The L Word. In mijn jonge(re) jaren, raapte ik – na het kijken van de pilot op internet – al mijn moed bij elkaar om seizoen een te gaan scoren bij de Feeks. Tegenwoordig een van mijn favoriete boekenwinkels, liep ik er toen met knikkende knieën naar binnen op zoek naar die ene DVD. Natuurlijk zorgde het lot er voor dat ik die niet zelf kon vinden, waardoor ik gedwongen werd er met trillende stem naar te vragen. Volgens de verkoper in kwestie was ik voordeliger uit als ik de verzamelbox kocht in plaats van elk van de seizoenen los. Zo geschiedde.

Thuis verstopte ik de box achter een stapel T-shirts in mijn klerenkast. Niet dat mijn moeder nooit eens onaangekondigd flink ging huishouden op mijn kamer – klerenkast inclusief – maar ik was een braaf klein meisje en dacht dat ik dat beeld zo kon houden… right… Voor het eerst in mijn leven was ik mijn ouders dankbaar dat ze altijd zo godsgruwelijk vroeg naar bed gingen, want wanneer iedereen ’s avonds naar bed was, klom ik op een stoel, haalde de zwarte box te voorschijn en kroop achter mijn laptop om een dvd’tje af te draaien.

Jenny kon ik van begin af aan niet uit staan. Om het even in haar eigen termen te benoemen: wat is zij een enorme vagina wig. Daarom vind ik seizoen zes ook niet zo leuk denk ik. Ik moet haar overigens wel nageven dat ze wel de vrouw met de meest sexy stem – Marina dus – had gevonden. Tibette vond – en vind overigens nog steeds – ik fantastisch. Vooral vanaf het moment dat ze uit elkaar gaan, vind ik beide personages ontzettend goed. Carmen is hot. Alice is grappig. Shane groeit het meest.

Het ding met series is dat je jezelf gaat identificeren met de personages, ook al is het een totaal andere wereld. Wat wist ik toen nou van de gayscene, van de gayscene in LA nota bene. Toch zoek je altijd naar herkenning. Ik was Dana, no doubt. Heel erg in de kast, maar best wel heel erg gay.  Altijd aangetrokken tot de straight girls. Een  gaydar die totaal niet werkte en niet wetende of lesbo’s korte of lange nagels hadden. Maar uiteindelijk was Dana toch wel out en proud.

Mijn ouders vroegen zich vast vaak af waar ik me ’s nachts zo druk om maakte, wanneer ik ’s ochtends mijn bed weer eens niet uit kon. Tot diep in de nacht de L word kijken is zeker niet goed voor je nachtrust. Maar zo’n zwarte doos met zoenende vrouwen is wel een heel goed middel om uit de kast te komen. Toen een vriendin van mij een tijdje bij mij bivakkeerde en de L Word in de kast lokaliseerde, begon er toch al wel iets te dagen.

Misschien is het wel heel erg stereotype dat ik de L Word al zo’n zes keer heb gezien – al sla ik seizoen zes elke keer over. Maar ik vind het een leuke serie en toen ik nog jong en onschuldig was, maakte ik zo kennis met leuke muziek – Peaches en Uh Huh Her –, zwijmelde ik weg bij de stem van Marina, maar het leerde me bovenal dat er heel veel verschillende lesbo’s waren. Tijd voor seizoen 4…