Column: Visual Shock

Glyn (22) weet heel goed wat hij wel en niet vindt, hij heeft overal wel een (onderbouwde) mening over. Maar als er iets is dat hem nog regelmatig met zijn mond vol tanden doet staan is het wel de wonderbaarlijke roze wereld. Met een gezonde dosis nieuwsgierigheid en een enorm zwak voor mooie mannen en zoete toetjes (niet per se in die volgorde) kijkt Glyn deze wereld in en hij zou graag wat van zijn hersenspinsels aan jullie willen voorleggen.

Nog de allerbeste wensen voor 2015! De eerste week van januari is voor mij altijd de week van goede voornemens, omdat ik me daar in de tweede week van januari meestal al niet meer aan houd. Eén van mijn voornemens was gewoon mezelf blijven in 2015 – wat dat zelf dan ook zijn mag, voor de postmodernisten onder jullie – dus gaat deze column over een heimelijke hobby van me.

Naast een Klassiekenfetisj heb ik namelijk ook een obsessie met Japan en alles wat Japans is. De meesten van jullie zullen met me eens zijn dat het land van de rijzende zon soms opgebouwd lijkt uit tegenstellingen; het is het land van traditie en ingetogenheid, tempels, hete bronnen en de Fuji, maar ook van manga, Nintendo en sekshotels. Daarnaast heeft Japan heel eigen muziekgenres, en over één daarvan wil ik het vandaag hebben: Visual Kei.

Eigenlijk mag ik niet spreken van een muziekgenre – Visual Kei is esthetiek. Hoewel de beweging opgang heeft gemaakt onder rockmuzikanten in de jaren ’80 en ’90 (bands als X-Japan en Malice Mizer), is de stijl, het visuele, net zo belangrijk als of zelfs belangrijker dan de muziek. We hebben het hier over uitbundigheid: overdadige make-up, flamboyante kostuums – Barokke en Rococo-achtige kledingconcepten zijn populair -, en vaak androgyne looks. Opvallend genoeg bestaan de meeste bands binnen het genre uit mannen, die door alle make-up nauwelijks te onderscheiden zijn van de vrouwelijke artiesten. En, tegen het vooroordeel in, zijn die mannen niet eens allemaal homo’s!

Mannen in jurken doen natuurlijk sterk denken aan drag, maar daar is hier, denk ik, geen sprake van. Waar dragqueens een bepaald soort overdadige vrouwelijkheid neerzetten, gaat in Visual Kei de esthetiek juist boven gender, geslacht en seksualiteit. Mannen en vrouwen dragen dezelfde overdadige kleding en grime, waardoor ze niet meer te onderscheiden zijn; geslacht speelt geen rol meer, mannelijkheid en vrouwelijkheid zijn niet uit elkaar te houden. Homo, hetero, noem het maar op, het heeft geen betekenis meer. Wat overblijft is visuele shock. Dit vind ik zelf erg intrigerend aan het genre; probeer je eens een wereld voor te stellen waarin mensen niet worden gedefinieerd aan de hand van sekse, seksualiteit en gender… Visual Kei geeft de hoop dat zoiets misschien ook ooit in het dagelijks leven nog zou kunnen.

De populariteit van Visual Kei in Japan is enorm, en ook in het Westen vindt de subcultuur steeds meer weerklank. Mijn twee favoriete Visual Kei rockbands – Versailles en Matenrou Opera – zijn zelfs al enkele malen in Nederland geweest en trokken toen volle zalen. Of het concept hier nu uiteindelijk veel aandacht zal trekken onder het grote publiek moet de toekomst uitwijzen, maar ik vrees van niet. Toch is het wel leuk om over te dromen: een miniwereld waarin gender en seksualiteit van geen belang zijn.

Mocht je benieuwd zijn naar Visual Kei bands, hier volgen links naar Youtube voor:

‘Prince’ van de band Versailles: https://www.youtube.com/watch?v=8QpQNOaZQLQ

‘Shinzou’ van Aicle:  https://www.youtube.com/watch?v=kviElsxWQ8U

De gebruikte foto is van de band Kiryu.