Meer verhalen

Deze verhalen zijn een aantal jaren terug door jongeren geschreven. Lees ze gerust allemaal door.

regenboogbanner

 

 

Wanneer ik nu terugkijk op mijn eerste jaren op de middelbare school, waren er aanwijzingen genoeg dat ik op vrouwen zou kunnen vallen. In GTST keek ik niet naar Rik, maar naar Kim. In de Fancy las ik met heel veel aandacht de vragenrubriek, in de hoop dat iemand zou twijfelen of ze wel op jongens viel – en daar een goed antwoord op kreeg. En in sommige vriendschappen wilde ik wel héél graag dichtbij haar zijn. Toch kwam het niet in me op dat ik wel eens lesbisch zou kunnen zijn.

Ik groeide op in de Achterhoek, in een omgeving waar homoseksualiteit ‘niet voorkwam’. In het biologieboek werd één korte alinea besteed aan de biologische mogelijkheid om op hetzelfde geslacht te vallen, maar dat was vooral een technisch verhaal. Het enige beeld dat ik had bij ‘zulke mensen’ was het beeld dat de media schetste: verwijfde mannen en kortharige vrouwen, allemaal van een jaar of 40.

Terwijl al mijn vriendinnen verliefd werden op jongens en verkering kregen, voelde ik me daar buiten staan. Ik werd niet verliefd en keek niet naar jongens zoals zij dat deden. Toch kreeg ik op mijn 15e verkering, met een jongen die ontzettend lief en aardig was. Ik dacht dat als het met hem niet zou lukken, ik gewoon niet verliefd werd. Al vrij snel merkte ik dat hij wel dat verliefde gevoel had en ik niet, en ik maakte het uit.

Rond diezelfde tijd kwam er een nieuw meisje in de klas, met wie het meteen heel goed klikte. Bij haar voelde ik me veilig en vrolijk en ik bloeide helemaal op. We waren niet bij elkaar weg te slaan, en ik voelde ook kriebels in mijn buik bij haar in de buurt. Na een paar maanden begon ik te vermoeden dat dit het verliefde gevoel was waar mijn vriendinnen het over hadden, maar ik durfde niet te vragen of zij er ook zo over dacht. Toch trok ik op een avond de stoute schoenen aan, en ik zoende haar. En ik had geluk: zij zoende terug! Vanaf dat moment klopte het helemaal: wij hoorden samen en dit was verliefdheid. We vonden onszelf alleen niet lesbisch, omdat dat niet klopte met het beeld wat we van lesbiennes hadden. Ook waren we bang voor reacties van anderen, waardoor we onze relatie geheim hielden.

Na drie maanden ging de relatie uit, en toen werd het heel lastig om dit voor me te houden. Ik had er veel verdriet om, maar kon het met niemand delen. Uiteindelijk heb ik het toen als eerste tegen de maatschappelijk werkster op mijn middelbare school gezegd, die me adviseerde het tegen mijn ouders te vertellen. Dat vond ik heel spannend, omdat ik bang was dat ze het niet zouden goedkeuren. Als eerste heb ik het tegen mijn moeder verteld, die het al een beetje verwacht had. Ze had gezien hoe ik omging met mijn ex-vriendinnetje, en vermoedde al dat er meer achter zat dan vriendschap. Ze reageerde fijn en zei dat ze hoopte dat ik er geen problemen mee zou krijgen. Een tijdje later vertelde ik het ook tegen mijn vader, die het moeilijker vond. Hij dacht dat het een fase was, die wel weer over zou gaan, en wilde vooral niet dat ik er problemen mee zou krijgen. Dit was lastig,omdat ik voelde dat het niet over zou gaan. Gelukkig is mijn vader in de loop der tijd bijgedraaid en staat hij er nu volledig achter.

Aan mijn vrienden op de middelbare school heb ik het niet verteld, dat durfde ik niet. Ik was bang dat ze me ermee zouden pesten of dat mijn vriendinnen zouden denken dat ik ook op hen verliefd zou worden. Daarom heb ik gewacht tot ik aan mijn vervolgopleiding, de Pabo, was begonnen voordat ik het tegen iemand van mijn eigen leeftijd vertelde. Op de Pabo wilde ik graag een nieuwe start maken en ik vertelde vrij snel tegen mijn klasgenoten dat ik lesbisch was. Bijna iedereen reageerde positief en het was erg fijn om er eindelijk open over te kunnen zijn. Doordat ik een fijne groep achter me had staan, kon ik ook de paar minder prettige reacties makkelijker van me af laten glijden.

Toch merkte ik dat ik me nog steeds een uitzondering voelde, omdat iedereen om me heen op jongens viel en ik daar nog steeds weinig in herkende. Ik kon wel vertellen aan mijn vrienden als ik een meisje leuk vond, maar toch voelde het soms eenzaam dat niemand anders dat ook zo beleefde. Daarom heb ik in mijn derde jaar de stoute schoenen aangetrokken en me aangemeld voor een introductiegroep bij Dito!. Ik vond het wel heel eng, want ik was bang dat ik allemaal mensen tegen zou komen met wie ik verder niks had. Maar gelukkig had ik al een fijne intake, waarin ik mijn verhaal kon doen bij iemand die daar dingen in herkende, en ook een superleuke introductiegroep. Het voelde alsof ik eindelijk herkenning vond en minder vreemd was dan het soms leek in een hetero-omgeving. We hebben over veel dingen gepraat, maar zijn ook naar leuke feesten geweest. Er ging een wereld voor me open bij het roze uitgaan: ineens kon ik ongegeneerd naar vrouwen kijken en was ik niet langer een uitzondering, maar behoorde ik tot de meerderheid!

Na de groep bij Dito! heb ik bijna nooit meer een probleem gemaakt van mijn coming out. Het blijft altijd spannend, omdat je weet dat sommige mensen er moeite mee hebben, maar het is deel van mijn leven. Ik geef voorlichting op middelbare scholen over homoseksualiteit en heb op een boot gestaan bij de Gay Pride. Ik geef nooit meer een ontwijkend antwoord op de vraag of ik een vriend heb. Dus ik hoop dat ik nog lang en gelukkig lesbisch kan leven!