Dito! doet: Wie is de Mol?

Dito! heeft allerlei leuke activiteiten. Sommige activiteiten komen vaker terug, zoals ‘weerwolven’ of een filmavond, maar er zijn ook wel eens nieuwe activiteiten. Afgelopen zondag speelde Dito! het spannende spel Wie is de Mol?.

 Dagboek van de mol 

Al twee weken lang is er maar één vraag die er binnen Dito! keer op keer wordt gesteld: ‘Ben jij de mol?’. Opvallend genoeg is mij die vraag nooit gesteld, misschien zie ik er niet molachtig uit? Het grootste deel van de tijd wist ik zelf niet eens dat ik de mol was, maar woensdag was hét moment. Woensdagavond vond ik een geheimzinnig mailtje in mijn postvak met in cryptische bewoordingen de vraag of ik de mol wilde zijn? Daar heeft vast nog nooit iemand nee op gezegd, dus ik ook niet.

Vanaf toen moest ik het spel eigenlijk al spelen. Nu vreesde ik een beetje voor die meest gestelde vraag en elke keer als ik deze hoorde, probeerde ik mijn gezicht in plooi te houden. Het zou wat zijn als ik mezelf al zou verraden vóórdat het spel gespeeld werd…

Al snel kreeg ik álle informatie over het spel, de vier spellen die we gingen spelen en de antwoorden op de daarbij behorende vragen. Super leuke en ingewikkelde spellen, hoe kon ik hier nou bij gaan mollen? Uiteindelijk kwam er een soort tactiek tot stand, als je het dat al zou kunnen noemen. Ik zou mijn best doen over te komen als een rustige en redelijk fanatieke speler, maar ondertussen zou ik vrij weinig uitvoeren en onrust en chaos bevorderen.

Zondag brak aan, ik werd nu toch wel een beetje zenuwachtig. Bij aankomst bij het Roze Huis heb ik veel gepraat met iedereen over van alles en nog wat en me van de domme gehouden over het spel. Natuurlijk heb ik extra vaak gezegd dat het toch handig was om je zelf verdacht te maken, zodat je zelf meer kans zou maken om te winnen.

Het spel was nog niet begonnen of iemand leek me al door te hebben. We stonden in een grote kring en kregen speluitleg, iemand aan de overkant bleef mij maar de hele tijd achterdochtig aankijken. Ik gaf het op, diegene zou het dan nu al maar weten (achteraf heeft diegene me niet eens meer verdacht bij de eindtest). We begonnen met het enveloppenspel, er waren drie mensen nodig om raadsels op te lossen. Ik stak mij vinger op, iets te snel, viel iemand dat op? Er ontstond chaos, iedereen wilde wel in dat groepje, maar toevallig werd ik naar voren geduwd en kwam ik wonder wel in het groepje dat raadsels moest oplossen. De anderen moesten enveloppen verzamelen die in het Kronerburgerpark verstopt waren en die de nummers van de raadsels bevatten die wij moesten oplossen. Natuurlijk deed ik fanatiek mee, klaagde dat de raadsels zo moeilijk waren, bestudeerde ze, maar loste er geen een op. We hadden dan ook slechts vier van de 29 raadsels goed…

Het tweede spel was een ingewikkeld vertrouwensspel. Want wie zou er liegen en wie niet? Het werd zo ingewikkeld dat bijna niemand het meer snapte en iedereen elkaar verdacht als mol. Toen we uiteindelijk te horen gekregen dat er niet gemold was in deze opdracht, we hadden immers alle Ditoduiten verdiend, werd er alleen maar meer verwarring gezaaid. Deze opdracht bleek te riskant voor mij als mol, maar verwarring en chaos zijn altijd goed!

Ook het derde spel werd, mede door mij en mede door de groep zelf, flink verknalt. Het was een geheugenspel, iemand moest een tekst leren. En de rest moest twintig woorden uitbeelden en er foto’s van maken. Degene die de tekst had geleerd, moest raden welke woorden (slechts twintig woorden uit een lange (onbekende) songtekst) wij hadden uitgebeeld. Ik wist natuurlijk dat het al vrij moeilijk was en dat er veel woorden in de tekst zaten die op elkaar leken. Daarnaast deed de groep vrij chaotisch, niemand vertrouwde elkaar, waardoor er zelfs twee mensen foto’s gingen maken en alles veel te veel tijd kosten. Lekker makkelijk voor mij als mol, alleen maar meer achterdocht en verwarring zaaien.

Wegens dreigende regenwolken gingen we voor het laatste spel naar het Roze Huis terug. Een vragenlijst over persoonlijke informatie over de mol, wie alles goed had zou mijn naam te zien krijgen en anders een willekeurige naam van iemand die meedeed en je wist natuurlijk niet hoeveel antwoorden je goed had. Spannend, ik kon alleen maar duimen. Het viel me toen al op dat iemand me wel erg vaak aan keek, nadenkend kwam ik er achter dat diegene dat al langer tijdens andere spel ook had gedaan. Had iemand me door?

Uiteindelijk kwam de test, ja dé TEST. Lekker makkelijk, ik had natúúrlijk alles goed, maar ja er valt voor mij natuurlijk ook niks te winnen. Na de test moesten we wachten op de uitslag, maar iedereen was te nieuwsgierig. Daarom deden we een rondje, ieder zei wie hij/zij als mol had ingevuld. Drie vrouwen waren hoofdverdachten. Ik werd maar door één iemand genoemd, diegene moest de winnaar worden.

De uitslag werd op een spannende manier bekend gemaakt. Iedereen moest staan en als je naam werd genoemd ging je zitten. Uiteindelijk bleven de mol en de winnaar over. Iedereen, behalve de winnaar, was verbaasd. Tussendoor was ik soms door een enkeling even verdacht, maar aan het einde had niemand me meer op hun verdachtenlijstje. De winnaar was degene die me steeds achterdochtig aankeek, gefeliciteerd je was de enige die me door had en ik werd zelfs nerveus van je gestaar.

Wie is de mol? Wie ben ik? Ik ben Jorien, ook wel mol genoemd, aangenaam kennis te maken.