Column: Hoofdpijn

Glyn (22) weet heel goed wat hij wel en niet vindt, hij heeft overal wel een (onderbouwde) mening over. Maar als er iets is dat hem nog regelmatig met zijn mond vol tanden doet staan is het wel de wonderbaarlijke roze wereld. Met een gezonde dosis nieuwsgierigheid en een enorm zwak voor mooie mannen en zoete toetjes (niet per se in die volgorde) kijkt Glyn deze wereld in en hij zou graag wat van zijn hersenspinsels aan jullie willen voorleggen.

Toen ik vanochtend achter mijn laptop zat na te denken waar mijn nieuwe column over zou gaan, voelde ik ineens hoofdpijn opkomen. In de hoop dat die zeurende pijn wel weg zou trekken, probeerde ik het zo goed en kwaad als het kon te negeren. Maar helaas, het zeurende geklop in mijn hoofd werd steeds erger; het was tijd voor een paracetamoltablet. Als klap op de vuurpijl bleek ik die niet meer in huis te hebben. Dus, op naar de supermarkt.

Scheel van de pijn probeerde ik toch nog wat boodschappen te doen, ik was er toch al. Toen ik langs de badartikelen liep, rende er een jongetje van een jaar of 5 langs me met een felroze fles in zijn handen. “Mama, mama, mag ik deze, Dora-shampoo?” Zijn moeder keek hem scheef aan: “Nee, lieverd, je neemt deze.” Vervolgens stopte ze hem een blauwe fles toe. “Maar mama, ik wil deze van Dora, voor meisjes!” “Nee, schatje, je krijgt deze, en nu niet meer zeuren.” En daarmee was de kous af. Ik wil geen oordeel insinueren over het jongetje en vooral niet over zijn moeder; Dora-the-Explorer-shampoo is vast duurder dan de gemiddelde fles. Het sterke contrast tussen roze en blauw deed me echter wel vermoeden dat hier meer aan de hand was. Wilde mama niet dat zoonlief zich zou wassen met meisjesshampoo?

Dit deed me terugdenken aan mijn eigen jeugd. Ik had namelijk wel vaker ‘meisjesbadartikelen’, overigens op mijn eigen verzoek. Ook had ik My Little Ponies (waar ik overigens op mijn 10e wel uit was gegroeid, ik ben geen ‘Brony’ meer) en ander speelgoed ‘voor meisjes’. Nu waren mijn ouders hier altijd erg makkelijk mee, ze vonden eigenlijk alles wel prima. Mijn moeder vertelde me laatst eens dat ze vind dat je kinderen altijd in hun eigen waarde moet laten, ze ontwikkelen zich op hun eigen manier, laat ze daarom ook maar spelen met het speelgoed van hun keus. Bovendien is het echt niet zo dat je homo’s en lesbiennes ‘kweekt’ door meisjes met jongensspeelgoed en jongens met meisjesspeelgoed te laten spelen (en zelfs als, wat zou dat?) Dwing ze nergens toe, laat ze hun eigen keuzes maken.

Of moederlief in de supermarkt nu echt dacht dat ze haar zoon homo zou maken door hem zich met Dora-shampoo te laten wassen weet ik niet. Ik ben daarnaast ook geen pedagoog, dus heel veel over de theorie achter de ontwikkeling van kinderen weet ik niet. Wel kan ik jullie vertellen dat mijn hoofdpijn na die scene bij de badartikelen nog wat erger werd. En hij is nog altijd niet weg.