Coming-out van Thijs

Op mijn 15e zoende ik voor het eerst met een man, terwijl ik nog nooit had nagedacht over mijn geaardheid. Ik merkte dat ik het spannend vond, veel spannender dan zoenen met meisjes. In het begin kon ik er geen naam aan geven en wilde ik er ook nog niet echt over nadenken. Ik kwam via de theaterclub op school in contact met een lesbisch meisje. Zij was de eerste persoon met gevoelens voor het andere geslacht die ik leerde kennen. In die tijd heb ik veel met haar gepraat over wat mijn gevoelens zouden betekenen, wat ik voelde en vooral wat ik er mee moest. Ik merkte dat het erg fijn was deze gevoelens met haar te delen, aangezien zij snapte hoe ik me voelde. Via haar leerde ik een jongen kennen en hij vond mij al snel erg leuk. Ik heb toen met hem gedate en uiteindelijk heb ik ook seks met hem gehad. Ook hierbij merkte ik dat ik het erg fijn vond. Toch had ik het zelf nog niet geaccepteerd, want daarna heb ik nog een relatie gehad met een meisje. Met haar heb ik trouwens nooit seks gehad, daar was ik op dat moment juist niet aan toe. Mijn beste vrienden vertelde ik over mijn worsteling en bij hun was mijn coming-out geen probleem. Ze reageerde erg positief en ik voelde me er gelijk fijn bij. Ik heb het meisje pas veel later verteld dat ik worstelde met mijn homoseksualteit, omdat ik dat toen niet durfde te vertellen. Zij reageerde ook positief, wat erg verrassend voor me was.

Ik ben christelijk opgevoed en ging tot mijn 18e jaar elke zondag naar de kerk. Mijn moeder en haar familie zijn lid van de “gereformeerde gemeente”, wat een vrij conservatieve geloofsgemeenschap is. Op mijn 16e heb ik een tijd geworsteld met mijn gevoelens en mijn geloof. Ik wilde namelijk beide niet uit mijn leven verbannen, maar het voelde alsof dit onmogelijk was. Mijn hoofd zie dat ik moest kiezen, terwijl mijn gevoel zei dat dit niet kon. Ik heb vanuit mijn opvoeding meegekregen dat homoseksualtiet slecht is in de ogen van God en dat het huwelijk bestemd is voor een man en vrouw. In die tijd had ik aan de ene kant veel contact met mijn lesbische vriendin en aan de andere kant met een christelijke vriendin. Beide hebben mij proberen te helpen, maar niemand had voor mij een kant-en-klare oplossing. Ik besloot dat mijn homoseksuelatiet niet kon veranderen en accepteerde dit. Verder voelde ik dat mijn geloof wel zou kunnen blijven bestaan, maar niet volgens de regels en wetten die ik vanuit mijn opvoeding heb meegekregen. Ik beschouw mijzelf nog steeds als een christen, maar ik heb liberale opvattingen over het homohuwelijk, abortus, seks voor het huwelijk etc.

De coming out naar mijn ouders was erg lastig, aangezien zij gelovig zijn. Pas toen ik het voor mezelf volledig had geaccepteerd kon ik het vertellen aan mijn ouders. Dit was erg moeilijk en ik durfde het bijna niet te doen. Toen het hoge woord eruit was, merkte ik een grote opluchting. Ik was namelijk kwijt, waar ik als jaren mee worstelde. Mijn ouders waren in het begin erg verdrietig en accepteerde het niet. Mijn vader vertelde me er niks van te willen merken en hij zei dat ik geen jongen mee naar huis mocht nemen. Bij mijn moeder speelde veel schaamte voor mensen uit het dorp en de kerk. Later besefte ik pas dat ik het zelf geaccepteerd had, maar dat mijn ouders nog helemaal moesten beginnen in het proces. Op verzoek van mijn ouders heb ik ook enkele gesprekken met de dominee gevoerd, gelukkig was het een erg vriendelijke man die mij niet gelijk veroordeelde. Hij zei dat het iets was tussen God en mij en dat ik zelf wel wist wat goed was volgens God. Wel besloot ik dat een leven zonder relatie, voor mij geen optie meer was. Ik wilde en kon niet meer doen alsof en ik wilde gelukkig worden.

Vanaf dit moment verteld ik het tegen iedereen, op school en tegen al mijn vrienden. Mijn ouders besloten het op hun tempo aan de familie te willen vertellen. Dit heb ik geaccepteerd, aangezien ik het me kon voorstellen. Verder vond ik het erg spannend om aan mijn zwaar gelovige opa en oma te moeten vertellen, dus dat was wel prettig voor mij.

Op school leerde ik een jongen kennen waar ik verliefd op werd. Mijn ouders hadden toen nog steeds veel moeite met mijn homoseksualiteit, dus ik verteld het hun niet. Ik deed geheimzinnig over alles en het lukte me lange tijd om het geheim te houden. Hij kwam nooit bij ons thuis, maar ik was wel welkom bij zijn ouders thuis. Dit waren erg lieve ouders die homoseksualiteit compleet accepteerde en ik voelde me er erg thuis. Op school waren we ook openlijk over onze relatie. En ondanks dat het in de biblebelt was, bleek dit nauwelijks een probleem. Ook kwam ik af en toe op de PANN-feestje in Utrecht en zo leerde ik de homoscene een beetje kennen.

Toen ik ging studeren in Nijmegen besloot ik gelijk tijdens de introductie uit de kast te komen. Ook hier kreeg ik alleen maar positieve reacties van studiegenoten, huisgenoten en vrienden. Ik leerde meer homo’s kennen, ik ging daten en ik werd enkel keren verliefd. Ook had ik enkele relatie’s waar mijn ouders van op de hoogte waren, zonder dat zij mijn vriendjes ontmoetten. Uiteindelijk vroeg iemand mij om als vrijwilliger bij DITO! te komen, zonder dat ik DITO! kende. Gelijk vanaf het begin voelde ik me erg thuis en het was leuk om meer homo’s in Nijmegen te leren kennen. Ook veranderde mijn ouders steeds meer, mijn vader vertelde me zelfs dat ik mijn vriendje wel eens kon voorstellen. Zij zeiden het te hebben geaccepteerd, maar ze moesten nog steeds wennen om mij samen met een man te zien.

Inmiddels heb ik al een tijd een vriend en ben ik erg gelukkig met hem. Mijn ouders hebben hem al meerder keren ontmoet en vinden het een leuke jongen. Hij voelt zich ook op zijn gemak bij mijn ouders en de sfeer is ontspannen als wij er zijn. Een aantal jaar geleden had ik niet durven dromen dat het ooit zo goed zou komen. Natuurlijk blijft homoseksualiteit niet het meest ontspannen onderwerp om met mijn ouders te bespreken, maar ik ben blij met hoe het nu is. Ik heb een lieve vriend, ik heb leuke (homo) vrienden en het contact met mijn ouders is ook beter dan het ooit was.